Door de ogen van Franky

“Mijn hond kan niet mee.” “Mijn man ligt begraven op de begraafplaats hier.” “Ik heb geen geld.” “Mijn koeien gaan dood zonder mij.” “Waar moet ik heen?” “Ik ben te oud om opnieuw te beginnen.” “Mijn zoon komt misschien morgen thuis van het front.” “Mijn moeder weigert.” “Dit is mijn huis.” “Ik heb de vorige oorlog ook overleefd.” “Ik wacht nog één nacht.” “De katten zitten verstopt.” “Wie zorgt er dan voor de buren?” “Ik spreek nergens anders de taal.” “Misschien valt het hi

“Zijn jullie niet bang?” Wij zijn frietbakkers en vroeger was het spannendste in ons leven als we een keer de kibbeling te lang lieten doorbakken. Tot de oorlog in Oekraïne begon. Onze eerste rit richting de grens. De chaos in Polen. Duizenden vluchtelingen. Mensen die huilden. De eindeloze stroom verhalen die binnenkwam. Het was allemaal spannend. Het eerste luchtalarm vond ik zelfs eng. Maar ook dat wende. Waar ik eerst nog de schuilkelder in ging, deed ik dat later hel

Ik hoor het regelmatig. “Mooie dikke BMW voor een vluchteling.” “Waarom zitten die jonge mannen hier eigenlijk?” En ik snap die reactie ergens best. Want als je op televisie alleen maar beelden ziet van kapotte flats, loopgraven, explosies en uitgeputte soldaten, dan voelt een jonge Oekraïense man in een dure auto ergens in Nederland tegenstrijdig. Maar mag ik u iets vragen? Heeft u zelf een zoon? Een broer? Een vriend? Iemand van begin twintig tot vijfendertig? En stel d

Het moet inmiddels meer dan drie jaar geleden zijn dat wij voor het eerst friet uitdeelden in Bucha. De mensen hadden letterlijk honger. De Russen hadden gruwelijk huisgehouden in de omgeving. Op grote schaal waren oorlogsmisdaden gepleegd en meer dan 500 burgers werden er geëxecuteerd. Maar de Russen waren verjaagd en de mensen probeerden hun gewone leven weer op te pakken. En wonderwel… dat lukte. Als je nu in Bucha komt, zie je bijna niets meer terug van de gruweldaden die

Soms vragen mensen mij wat het moeilijkste is aan wat wij doen. Niet de lange dagen. Niet het rijden. Niet eens het gevaar. Het moeilijkste is dat je op plekken komt waar het leven gewoon doorgaat. Terwijl het eigenlijk al lang niet meer kan. Laatst zaten we in de Donbas bij een jonge familie binnen. Dicht aan het front. Maar de bewoners wilden nog steeds niet weg. Ze vonden het nog te vroeg. Er werd thee gezet. Er werd gepraat. Er werd zelfs gelachen. En buiten… buiten was h

Twee weken geleden vroeg Alexander of we met hem mee wilden naar een van de grootste militaire begraafplaatsen van Oekraïne. We twijfelden even. Maar we gingen toch. Daar kregen we geen spijt van. Het was zó indrukwekkend dat we besloten het ook op camera vast te leggen. Meer dan 10.000 graven. Vooral jonge mannen, maar ook vrouwen. Allemaal gestorven in de afgelopen paar jaren. Alleen hier al zijn er gemiddeld vier begrafenissen per dag. Vandaag staan wij in Nederland stil b