Door de ogen van Franky

Het moet inmiddels meer dan drie jaar geleden zijn dat wij voor het eerst friet uitdeelden in Bucha. De mensen hadden letterlijk honger. De Russen hadden gruwelijk huisgehouden in de omgeving. Op grote schaal waren oorlogsmisdaden gepleegd en meer dan 500 burgers werden er geëxecuteerd. Maar de Russen waren verjaagd en de mensen probeerden hun gewone leven weer op te pakken. En wonderwel… dat lukte. Als je nu in Bucha komt, zie je bijna niets meer terug van de gruweldaden die

Soms vragen mensen mij wat het moeilijkste is aan wat wij doen. Niet de lange dagen. Niet het rijden. Niet eens het gevaar. Het moeilijkste is dat je op plekken komt waar het leven gewoon doorgaat. Terwijl het eigenlijk al lang niet meer kan. Laatst zaten we in de Donbas bij een jonge familie binnen. Dicht aan het front. Maar de bewoners wilden nog steeds niet weg. Ze vonden het nog te vroeg. Er werd thee gezet. Er werd gepraat. Er werd zelfs gelachen. En buiten… buiten was h

Twee weken geleden vroeg Alexander of we met hem mee wilden naar een van de grootste militaire begraafplaatsen van Oekraïne. We twijfelden even. Maar we gingen toch. Daar kregen we geen spijt van. Het was zó indrukwekkend dat we besloten het ook op camera vast te leggen. Meer dan 10.000 graven. Vooral jonge mannen, maar ook vrouwen. Allemaal gestorven in de afgelopen paar jaren. Alleen hier al zijn er gemiddeld vier begrafenissen per dag. Vandaag staan wij in Nederland stil b

Het huis van Konstiantyn werd enkele weken geleden geraakt door een Russische vliegtuigbom. Zijn vrouw kwam daarbij om het leven. En toch wilde Konstiantyn nog steeds niet weg. Hij hield van zijn dorp. Van zijn eenvoudige, zwaar beschadigde huisje. Van de plek waar zijn hele leven zich had afgespeeld. Iedereen probeerde hem te overtuigen om te vertrekken. Maar hoe laat je een gelukkig leven achter? Konstiantyn had een oud autootje en veel persoonlijke spullen waar hij geen af

De kans dat een straathondje uit het bezette Mariupol wordt geadopteerd is bijna nul. Maar hoe groot is die kans als datzelfde hondje na een aanrijding grotendeels verlamd is en zichzelf over straat moet voortslepen? En hoe groot is de kans dat er ergens in Nederland een Marijke is die dit hondje via social media voorbij ziet komen en denkt: dit hondje moet geholpen worden? Dat er een Oekraïense Julia in Frankrijk is die het voor elkaar krijgt om het dier vanuit bezet gebied

Jongens, wat was er veel groot nieuws de afgelopen week. Onze koning was in Amerika en at een hamburger. PSV werd kampioen. En in mijn eigen Helmond bleek iemand al jaren te frauderen met dezelfde parkeerkaart. Grote verhalen. Grote koppen. Logisch dat er dan weinig ruimte overblijft voor bijzaken. Zoals een oorlogje in Europa. Vorige week liep ik door een horecagroothandel. Een man en vrouw spraken me aan. “Jij bent toch een van die frietbakkers uit Oekraïne?” “Klopt,” zei i