Door de ogen van Franky

Ik was twintig jaar oud. Nederland speelde het EK voetbal en er was niets belangrijkers in de wereld dan dat toernooi. Toen Nederland Europees kampioen werd, vierde ik feest. Ik was oprecht gelukkig. Een paar weken geleden speelde Nederland het WK. We werden al snel uitgeschakeld. Natuurlijk vond ik dat jammer. Misschien had de bondscoach het wat minder laf moeten aanpakken. Maar eerlijk gezegd deed het me nauwelijks iets. Er is wel meer veranderd. Het leven draait voor mij a

Vorig jaar stond ik in een noodhospitaal, een paar kilometer van het front. Terwijl wij medicijnen uitlaadden, werd een zwaargewonde militair binnengebracht. Hij overleed. Aan een slagaderlijke bloeding. Ik begreep er niets van. "Hoe kan dat nou?" vroeg ik. "Iedere militair heeft toch vier tourniquets?" De arts keek me aan. "Waarschijnlijk was er geen tourniquet in de buurt." Wanneer we richting het front reizen, wordt ons door medici, maar vooral ook door militairen, steeds

Ik heb in mijn vrienden- en kennissenkring heel veel helden. Echt ontzettend veel. Over sommigen van hen heb ik al eens verteld. Anderen heeft u misschien voorbij zien komen in onze tv-serie Patatje Hoop. Ik heb het al vaker gezegd: mijn grootste held is Denys Khrystov. Hij evacueert mensen uit de meest gevaarlijke gebieden aan het front en riskeert daarbij keer op keer zijn eigen leven om dat van anderen te redden. En we zijn bevriend met Texas, een militair die dagelijks ve

Sascha is twaalf en woont in Kherson. Hij woont bij zijn oma en dat vindt hij leuk. Zijn vader leeft niet meer. Ik heb hem niet gevraagd wat er met zijn vader is gebeurd, maar ik denk het antwoord wel te weten. Zijn moeder vecht vrijwillig aan het front. Vorige week heb ik Sascha leren kennen tijdens de kindervakantie die wij voor oorlogskinderen organiseerden. We hebben uitgebreid met elkaar gesproken. Niet alleen over voetbal, gamen en de vakantie, maar ook over zijn leven

Ik kijk regelmatig televisie en dan zie ik ook wel eens De Rijdende Rechter. Leuk om naar te kijken. Het blijft bijzonder hoe mensen de grootste problemen kunnen maken over de kleinste dingen. Een boom die blaadjes laat vallen of een schutting die tien centimeter verkeerd staat. Het brengt mensen in alle staten, het hele leven hoeft voor hen dan niet meer. Waar ik dan altijd extra om moet lachen is het einde. De rechter heeft dan uitspraak gedaan en vervolgens wordt gevraagd

Wij krijgen veel complimenten en dat is natuurlijk leuk. Maar we krijgen ook regelmatig bagger over ons heen. Inmiddels hebben we daar een behoorlijk schild voor ontwikkeld. We hebben alles al gehoord. “Waarom helpen jullie daar, terwijl hier ook mensen honger hebben?” “Waarom gaan jullie niet in Nederland helpen?” “Wat zijn jullie toch een stel deugers.” Allemaal prima. Dat kunnen we wel hebben. Maar enkele dagen geleden kreeg ik een reactie die me echt raakte. Een vrouw sch