''Wil de echte Franky opstaan''

Ik was twintig jaar oud. Nederland speelde het EK voetbal en er was niets belangrijkers in de wereld dan dat toernooi. Toen Nederland Europees kampioen werd, vierde ik feest. Ik was oprecht gelukkig. Een paar weken geleden speelde Nederland het WK. We werden al snel uitgeschakeld. Natuurlijk vond ik dat jammer. Misschien had de bondscoach het wat minder laf moeten aanpakken. Maar eerlijk gezegd deed het me nauwelijks iets.

Er is wel meer veranderd. Het leven draait voor mij allang niet meer om voetbal. Maar ook niet meer om geld verdienen, zakelijk succes of een mooie vakantie. Ben ik zo veranderd?

Ja... en nee. Ik maak me misschien wel meer druk dan vroeger. Alleen niet meer over dezelfde dingen.

Het interesseert me werkelijk niets als iemand voordringt bij de kassa. Ook van een lange file lig ik niet wakker. Maar ik kan me enorm opwinden over de summiere verslaggeving over de oorlog in Oekraïne, waardoor veel mensen niet beseffen hoe heftig deze oorlog werkelijk is. Ik maak me druk over mensen die vanaf hun computer precies denken te weten hoe de oorlog in elkaar zit. Mensen die nooit in Oekraïne zijn geweest, maar propaganda zonder enige twijfel voor waarheid aannemen.

Toch verklaart dat niet alles.

Want ook de Franky van nu is niet altijd dezelfde.

zodra wij de grens met Oekraïne oversteken, verandert er iets. Niet bewust. Het gebeurt vanzelf. De aandacht verschuift. Ik kijk anders. Ik luister anders. Ik vóel anders. Want als ik daar ben, is het ineens echt. Alles is anders. De oorlog is geen online mening meer, maar de werkelijkheid. En die werkelijkheid is totaal anders dan de werkelijkheid waarin wij in Nederland leven.

Ineens gelden andere regels. Geen politieagent die zich afvraagt of je je autogordel om hebt. Niemand die moeilijk doet omdat je veel harder rijdt dan eigenlijk is toegestaan. Geen gordel om? Natuurlijk niet. Zonder gordel ben je sneller uit de auto als er een aanval is. Harder rijden dan de toegestane snelheid? Ook daar kunnen op dat moment heel goede redenen voor zijn.

In Oekraïne verdwijnt de boosheid om domheden vanzelf. Niet omdat mijn mening verandert, maar omdat er belangrijkere dingen zijn. Als ik een schrijnende situatie zie, moet ik direct handelen. Ik heb geen tijd om verdrietig of boos te zijn. Ik moet door.

In Nederland ben ik veel emotioneler. Daar heb ik er wel tijd voor.

Aan het front gaat het niet over wie er gelijk heeft. Daar gaat het over mensen die proberen de volgende dag weer te halen.

Misschien bestaat de echte Franky helemaal niet. Misschien haalt iedere werkelijkheid een andere Franky naar boven.