Waar liggen die van u?

Waar liggen uw tourniquets eigenlijk?

Heeft u ze in de keukenla liggen? In het dashboardkastje van uw auto? Of eentje in uw jaszak voor als u even naar de supermarkt gaat? U heeft ze niet, denk ik. Of zit er toevallig één in uw EHBO-kist? Waarschijnlijk heeft u er ook nog nooit één seconde over nagedacht waar u uw tourniquet het beste kunt bewaren. Misschien weet u niet eens wat het is?

Maar stel dat u straks even boodschappen gaat doen en er vliegt een Russische drone door de voorruit van uw auto. Dan staat u daar mooi zonder tourniquet. Of u zit vanmiddag lekker op een terrasje en er slaat vijftig meter verderop een raket in. Dan heeft u toch een probleem. Heeft u zojuist al op Telegram gekeken of er drones uw kant op vliegen voordat u de hond uitlaat? En heeft u al nagedacht waar u eventueel onderweg naar Albert Heijn het beste kunt schuilen als er een Shahed aankomt.

Ik ook niet. Want ik woon net als u gewoon in Nederland. Maar toch heb ik altijd tourniquets bij me. Ze liggen thuis. Ook in de auto, in mijn tas en volgens mij slingeren er zelfs een paar door de zaak.

Een tourniquet is een vrij simpel ding. Een band die je strak om een arm of been trekt om een levensbedreigende bloeding te stoppen. Een tourniquet is niet bedoeld om een wond te verzorgen. Het is bedoeld om te voorkomen dat iemand doodbloedt voordat er überhaupt iemand is die de wond kan verzorgen. Als u een tourniquet nodig heeft, heeft u een veel groter probleem dan de wond zelf.

Er kan een stuk van uw arm of been af zijn. Of een scherf heeft een slagader geraakt. En dan is de vraag ineens niet meer hoe de wond te verzorgen. De vraag is dan hoeveel tijd u nog heeft.

Misschien weet u niet eens hoe u een tourniquet moet aanleggen.

En dat is niet erg. In Nederland hoeft u dit waarschijnlijk ook helemaal niet te weten.

In Oekraïne is dat anders.

Nederlandse kinderen leren op school lezen, rekenen, aardrijkskunde en biologie. Dingen die ze nodig hebben om uiteindelijk hun diploma te halen. Oekraïense kinderen leren die dingen natuurlijk ook. Maar ze leren daarnaast dingen waarvan we hier vooral hopen dat onze kinderen ze nooit hoeven te leren.

Ze leren bijvoorbeeld wat ze moeten doen als ze een mijn vinden. Hoe ze moeten reageren als ze een drone horen en waar in de omgeving de schuilkelders zijn. Iets oudere scholieren leren ook hoe ze een tourniquet moeten aanbrengen. Ze leren eerste hulp verlenen bij ernstige verwondingen. Niet omdat iemand bedacht heeft dat oorlog zo'n leuk keuzevak is. Maar omdat de kans bestaat dat ze deze kennis echt nodig hebben nog voordat ze hun diploma nodig hebben.

In Nederland kennen sommige mensen zo'n ding alleen uit een actiefilm. In Oekraïne zie ik tourniquets overal. Bij militairen en hulpverleners natuurlijk, maar ook bij chauffeurs, vrijwilligers en steeds vaker bij gewone burgers. Maar omdat de kans bestaat dat ze deze kennis echt nodig hebben voordat ze hun diploma nodig hebben. Onderweg naar hun werk, tijdens het boodschappen doen of gewoon als ze op een bankje zitten. Of als je op de markt groente staat te verkopen en er ineens een drone achter je aan komt.

Ik heb ze wél altijd bij me. Ook hier in Nederland. Raar eigenlijk, want hier heb ik ze helemaal niet nodig. Maar na al die reizen zit het inmiddels in mijn systeem. Ik pak mijn spullen en een tourniquet gaat mee. Zonder erbij na te denken.

Blijkbaar ben ik dus zelf ook aan iets krankzinnigs gewend geraakt. Aan het idee dat een tourniquet net zoiets is als je telefoon of je autosleutels. Iets wat je gewoon bij je hebt. Want er moeten ook gewoon boodschappen gedaan worden. Kinderen moeten naar school. Er moet gewerkt worden. De hond moet uitgelaten worden. En een groenteverkoper moet zijn groente verkopen op een markt.

Dus ook de tourniquet moet mee, voor het geval dat.

Waar liggen die van u?

Geen tourniquet? Mooi.

Dan woont u in een land waar u zich kunt veroorloven om er geen te hebben.