''Wat zou u meenemen op de vlucht?'' Het verhaal van Konstiantyn (70)

Het huis van Konstiantyn werd enkele weken geleden geraakt door een Russische vliegtuigbom. Zijn vrouw kwam daarbij om het leven. En toch wilde Konstiantyn nog steeds niet weg.

Hij hield van zijn dorp. Van zijn eenvoudige, zwaar beschadigde huisje. Van de plek waar zijn hele leven zich had afgespeeld.

Iedereen probeerde hem te overtuigen om te vertrekken. Maar hoe laat je een gelukkig leven achter?

Konstiantyn had een oud autootje en veel persoonlijke spullen waar hij geen afscheid van kon nemen. Pas toen het echt niet anders meer kon, pakte hij zijn auto vol. Alles wat hem lief was bond hij op en aan het wagentje.

Hij nam ook zijn kippen, honden en katten mee in zelfgemaakte kooitjes en reed meer dan 700 kilometer richting Kyiv. Op wonderlijke wijze kwam hij daar veilig aan. Maar midden in de stad hield zijn oude auto ermee op. Politie en voorbijgangers hielpen de oude man ter plekke.

Mensen hoorden zijn verhaal en wilden hem graag helpen. Hij kreeg onderdak en uiteindelijk zelfs een andere auto.

Maar geen enkele nieuwe auto kan vervangen wat hij verloor. Geen enkele plek is zo mooi als het huis dat ooit zijn thuis was.

Ik dacht daarna aan mezelf. Wij willen ook niet weg uit ons huis. Maar stel dat het echt moest. Veel vluchtelingen hebben niet eens een auto. Stel dat we nog maar tien minuten hadden. Stel dat we alleen twee boodschappentassen konden meenemen.

Wat nemen wij dan mee?

Papieren. Geld. Medicijnen. Kleding. Iets van onze dochter. Onze hond Millie.

En misschien is dát wel onze vrijheid. Dat we er nog niet over na hoeven te denken.

Maar toch, wat zou u zeker meenemen?