“Jonge Oekraïense mannen in dikke auto’s”
- 27 mei
- 2 minuten om te lezen
Ik hoor het regelmatig.
“Mooie dikke BMW voor een vluchteling.” “Waarom zitten die jonge mannen hier eigenlijk?”
En ik snap die reactie ergens best.
Want als je op televisie alleen maar beelden ziet van kapotte flats, loopgraven, explosies en uitgeputte soldaten, dan voelt een jonge Oekraïense man in een dure auto ergens in Nederland tegenstrijdig.
Maar mag ik u iets vragen? Heeft u zelf een zoon?
Een broer? Een vriend? Iemand van begin twintig tot vijfendertig?
En stel dat Nederland morgen in oorlog raakt. Een echte oorlog. Met raketten. Met drones.
Met een verplichte mobilisatie. met echte gewonden en vele doden.
Zou u dan tegen hem zeggen: “Jongen… jij moet blijven. Offer jezelf maar op.”
Of zou u hopen dat hij wegkomt? Dat hij veilig is? Dat hij ergens opnieuw kan beginnen?
Wij komen al jaren in Oekraïne en geloof me: oorlog is zelden zwart-wit.
Sommige jonge mannen blijven en vechten. Sommigen zorgen voor ouders of kinderen. Anderen slaan op de vlucht.
Soms uit angst. Soms uit noodzaak. Soms omdat hun familie smeekt om weg te gaan.
En weet u wat het lastige is? Wij zien vaak alleen de buitenkant.
Een dure auto. Een merktrui. Een telefoon.
Maar we weten niet wat iemand heeft achtergelaten.
Misschien stond die auto vroeger gewoon voor zijn eigen huis.
Misschien had hij een bedrijf. Een normaal leven.
Vrienden en plannen. Een toekomst. Misschien had hij alles
En misschien is hij met die auto gevlucht en is dit, samen met wat tassen persoonlijke spullen, letterlijk het enige wat hij nog heeft.
En ben eerlijk:
als wij zelf zouden moeten vluchten… zouden wij dan te voet vertrekken?
Of zouden we ook gewoon onze eigen auto volladen met spullen, familie en huisdieren?
Zouden mensen in het land waar wij terechtkomen dan ook zeggen: “Kijk hem eens rijden in zijn dikke auto”
Ik oordeel niet over die jonge Oekraïense mannen.
Want oorlog dwingt mensen tot keuzes die wij ons hier in Nederland nauwelijks kunnen voorstellen.
En misschien moeten we daarom soms iets minder snel oordelen over wat iemand nog heeft…
…en iets meer nadenken over wat hij allemaal is kwijtgeraakt.
