"Mijn grote helden"

Ik heb in mijn vrienden- en kennissenkring heel veel helden. Echt ontzettend veel. Over sommigen van hen heb ik al eens verteld. Anderen heeft u misschien voorbij zien komen in onze tv-serie Patatje Hoop.

Ik heb het al vaker gezegd: mijn grootste held is Denys Khrystov. Hij evacueert mensen uit de meest gevaarlijke gebieden aan het front en riskeert daarbij keer op keer zijn eigen leven om dat van anderen te redden. En we zijn bevriend met Texas, een militair die dagelijks vecht voor de vrijheid van zijn land.

Maar deze week betrapte ik mezelf op een andere gedachte.

Zijn dit mijn grootste helden?

Ja! Zonder enige twijfel. Maar er zijn er zó veel meer.

Ik denk aan de twee neven van mijn vrouw. Zij vechten aan het absolute front. Eén van hen is al lange tijd vermist. De ander raakte gewond.

Ik denk aan Katja, de kapelaan uit Kherson. Zij begeleidde de kinderen tijdens onze kindervakantie en bracht hen ook weer, onder militaire begeleiding, terug naar huis. Iedere dag vangt ze kinderen op in één van de gevaarlijkste wijken van Kherson. Sinds deze week loopt ze met een kogelwerend vest van huis naar de opvanglocatie, terwijl de inslagen om haar heen doorgaan.

Ik denk aan de buschauffeurs en treinmachinisten die dagelijks blijven rijden naar frontsteden, terwijl hun bus of trein ieder moment doelwit kan worden.

Ik denk aan de journalisten die verslag blijven doen van aanvallen op burgerdoelen. Mensen zoals onze vrienden Alyona en Zhenya, die uiteindelijk hun werk met de dood hebben moeten bekopen.

Ik denk aan mijn schoonzus Lena. Zij woont op een gevaarlijke locatie, maar weigert te vertrekken. Niet vanwege zichzelf, maar vanwege haar katten en haar zoon, die aan het front vermist is.

Ik denk aan het meisje dat werkt bij de benzinepomp in Dnipro waar wij altijd tanken. Vorige week werden in de stad zes tankstations gebombardeerd. Toch staat ze iedere dag weer met een glimlach achter de kassa, terwijl ook haar werkplek morgen geraakt kan worden.

En dan denk ik aan die moeder die vier keer per nacht met haar kind naar de schuilkelder rent. Maar ook aan alle artsen en verpleegkundigen. Aan de medewerkers van supermarkten. Aan de mensen die iedere dag weer naar hun werk in een elektriciteitscentrale gaan, terwijl ze weten dat die ieder moment geraakt kan worden. Aan de mensen die anti-dronenetten spannen boven de wegen in het frontgebied. Aan de man met het kraampje op een kruising dicht bij het front, die met alle risico's van dien hotdogs verkoopt.

En dit is nog maar een klein deel van de helden die ik de afgelopen jaren heb leren kennen.

Allemaal echte helden.

Velen van hen kennen wij persoonlijk.

Niemand applaudisseert voor hen.

Ze krijgen geen medailles.

Hun foto komt niet in de krant.

Vandaag wil ik daarom mijn pet afnemen voor al die mensen die nooit worden genoemd.

Voor de mensen die niemand kent.

Die nooit op televisie komen.

En die morgen, ondanks alles, gewoon weer aan het werk gaan.

Mijn diepste respect!