''Sascha van 12 is niet bang''

Sascha is twaalf en woont in Kherson.

Hij woont bij zijn oma en dat vindt hij leuk. Zijn vader leeft niet meer. Ik heb hem niet gevraagd wat er met zijn vader is gebeurd, maar ik denk het antwoord wel te weten. Zijn moeder vecht vrijwillig aan het front.

Vorige week heb ik Sascha leren kennen tijdens de kindervakantie die wij voor oorlogskinderen organiseerden. We hebben uitgebreid met elkaar gesproken. Niet alleen over voetbal, gamen en de vakantie, maar ook over zijn leven thuis.

Op vakantie mag Sascha buiten spelen.

In Kherson mag dat niet.

Maar hij doet het stiekem toch. Want een jongen van twaalf blijft niet altijd binnen.

En Sascha is niet bang.

Sascha vertelde dat hij ook niet bang is voor raketten of KAB's, de zware vliegtuigbommen.

Sterker nog, hij vertelde dat hij samen met zijn vriendjes, die vaak ook niet buiten mogen spelen, wel eens op zoek gaat naar drones die ergens op straat zijn neergekomen.

Levensgevaarlijk.

Maar Sascha is twaalf.

Hij kan de gevaren nog niet helemaal overzien. In Kherson zijn al kinderen omgekomen door droneaanvallen.

Maar Sascha is niet bang.

Dat zegt hij, maar als het echt heel hard wordt, verstopt Sascha zich in de badkamer. En heel soms in een kast.

Tijdens de vakantie zagen we hem veranderen. Volgens de begeleiders was hij de eerste dag stil en teruggetrokken. Een paar dagen later rende hij lachend over het terrein, speelde met andere kinderen en genoot zichtbaar van alles wat hij mocht doen.

Op vakantie mag Sascha buiten spelen.

En hoeft hij even echt niet bang te zijn.

Maar aan iedere vakantie komt helaas een einde. En hoe moeilijk dat ook is, de kinderen moeten dan weer terug naar huis. Dinsdag ging Sascha weer terug naar Kherson. Terug naar zijn oma. Terug naar een stad waar hij eigenlijk niet buiten mag spelen. Maar ik weet bijna zeker dat hij het toch weer gaat doen. Want Sascha is twaalf. En Sascha is niet bang.

Voordat hij vertrok, beloofde ik hem dat hij volgend jaar weer mee mag op kindervakantie.

Hij glimlachte.

Ik glimlachte terug.

Maar diep van binnen dacht ik aan iets heel anders.

Als Sascha volgend jaar tenminste nog leeft.

Want Sascha is niet bang.

En Sascha woont in Kherson.

Vandaag schrijf ik over Sascha.

Maar deze column had net zo goed over Vadim kunnen gaan. Of Natacha. Igor. Irina. Of een van de andere meer dan vijftig kinderen die we dinsdag hebben uitgezwaaid, want ze wonen in Kherson, Zaporizja of elders aan het front.