“Daarom.”
- 4 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
“Mijn hond kan niet mee.”
“Mijn man ligt begraven op de begraafplaats hier.”
“Ik heb geen geld.”
“Mijn koeien gaan dood zonder mij.”
“Waar moet ik heen?”
“Ik ben te oud om opnieuw te beginnen.”
“Mijn zoon komt misschien morgen thuis van het front.”
“Mijn moeder weigert.”
“Dit is mijn huis.”
“Ik heb de vorige oorlog ook overleefd.”
“Ik wacht nog één nacht.”
“De katten zitten verstopt.”
“Wie zorgt er dan voor de buren?”
“Ik spreek nergens anders de taal.”
“Misschien valt het hier wel mee.”
“Mijn hele leven staat hier.”
“Ik heb geen benzine.”
“Ik wil niet sterven tussen vreemden.”
“Ze bombarderen toch niet expres burgers.”
“Ik ga morgen wel.”
“Ik heb geen papieren.”
“Ik ben bang onderweg.”
“Mijn vader wil niet.”
“Ik heb al niks meer te verliezen.”
“Ik wil mijn huis niet leeg achterlaten.”
“Misschien komen de Russen hier niet.”
“Waar moet ik slapen?”
“Mijn medicijnen krijg ik hier.”
“Ik heb geen schoenen voor de kinderen.”
“Mijn vogels kunnen niet mee.”
“Ik geloof niet dat het erger wordt.”
“We hebben dit eerder meegemaakt.”
“Hoe weet ik zeker dat jullie het goed met mij voor hebben?”
“Ik ben hier geboren.”
“Ik ben hier gelukkig geweest.”
“Ik vertrouw op onze jongens.”
“Misschien komt de stroom morgen terug.”
“Ik wil niet weer vluchten.”
“Ik ben moe.”
“Ik kan mijn man niet achterlaten.”
“De hond begrijpt het niet.”
“God zal mij beschermen.”
“Ik weet niet hoe de trein werkt.”
“Mijn buurvrouw kan niet alleen blijven.”
“Ik ben bang voor opvanglocaties.”
“Ik wil thuis sterven.”
Daarom ga ik niet mee.
Dit zijn redenen die wij allemaal hebben gehoord wanneer wij mensen probeerden mee te nemen naar een veiliger gebied. Van velen hebben we nooit meer iets vernomen.
