''Vijf honden in een bench''

Wij krijgen veel complimenten en dat is natuurlijk leuk. Maar we krijgen ook regelmatig bagger over ons heen. Inmiddels hebben we daar een behoorlijk schild voor ontwikkeld. We hebben alles al gehoord.

“Waarom helpen jullie daar, terwijl hier ook mensen honger hebben?”

“Waarom gaan jullie niet in Nederland helpen?”

“Wat zijn jullie toch een stel deugers.”

Allemaal prima. Dat kunnen we wel hebben.

Maar enkele dagen geleden kreeg ik een reactie die me echt raakte.

Een vrouw schreef:

“Ik zag net op tv dat jullie honden hebben geëvacueerd om veilig te stellen. Ze zitten met z’n vijven in een bench. Is dat dierwaardig? “Ik vind het afschuwelijk.”

Ik heb het bericht drie keer gelezen.

Het stond er echt.

Het bijzondere was dat deze vrouw niet reageerde op een foto of een filmpje van tien seconden. Ze had een complete reportage gezien.

Ze had gezien hoe wij diep een oorlogsgebied in reden.

Ze had gezien dat we kogelwerende vesten droegen.

Ze had gezien dat we door gebieden reden waar dagelijks raketten en drones inslaan.

Ze had gezien dat we een vrouw en zoveel mogelijk dieren probeerden weg te halen uit een gebied waar ze anders waarschijnlijk niet zouden overleven.

Ze had gezien dat iedere beschikbare centimeter in onze voertuigen werd gebruikt.

Ze had gezien dat er keuzes gemaakt moesten worden.

En toch was haar conclusie niet:

“Wat fijn dat die dieren gered zijn.”

Of:

“Wat een bijzondere actie.”

Wij hadden natuurlijk ook één hond per bench kunnen vervoeren. Dan hadden we misschien acht of tien honden kunnen meenemen. In plaats daarvan vervoerden we nu veertig honden en nog enkele tientallen katten.

Voor alle duidelijkheid: de dieren die we niet mee konden nemen hadden nauwelijks kans op overleving. En het was ook niet bepaald een gezellig ritje van Eindhoven naar Den Bosch.

Ja. Ik ben echt boos.

Die dag hebben wij letterlijk ons leven geriskeerd voor mens en dier en niet voor de eerste keer.

Wij en de dieren zaten hutje mutje. Omdat iedere beschikbare plek werd gebruikt om zoveel mogelijk levens mee te nemen naar veiligheid. En dan schrijft iemand met een gezellige Facebookpagina vol frisgewassen hondjes, sommige zelfs met een leuk hoedje op, hoe slecht wij het hebben gedaan.

De honden die wij tegenkomen zijn niet fris gewassen. Ze dragen geen hoedjes.

Ze leven tussen puin, explosies, angst en honger.

Haar conclusie was dat zij onze manier van werken afschuwelijk vond.

Sommige mensen kijken naar een situatie die duizend keer ingewikkelder is dan zij beseffen en vinden vervolgens één detail waarop zij hun oordeel kunnen baseren. Alsof ze net zo lang zoeken tot ze een foutje hebben gevonden.

Iedereen die ooit iets in een oorlogsgebied heeft gedaan, weet dat je daar zelden kunt kiezen tussen goed en fout.

Meestal kies je tussen slecht en nog veel slechter.

Tussen een oncomfortabele oplossing of helemaal geen oplossing.

Maar dat zag ze niet vanaf de bank.

Ze zag vijf honden in een bench.