''De pijn van geluk''

Onlangs bezochten we Sascha, onze chauffeur. Hij zat bij ons in Kramatorsk tijdens de raketinslag in 2023 die we overleefden. En hij zat in de auto tijdens de droneaanval waarbij onze vrienden Alyona en Zhenya afgelopen oktober omkwamen. Sascha overleefde. Zhenya en Alyona niet.

We gingen samen met Alexander, de directeur van ons Holland House maar tevens de vader van Zhenya. We bezochten Sascha in zijn kleine flat bij een revalidatiecentrum. Sascha is zwaar gewond geraakt bij diezelfde aanval. Hij is één oog kwijt. Zijn been wordt met klemmen langzaam weer naar elkaar toe getrokken. Maar hij leeft en hij herstelt.

Toen we binnenkwamen, werd het al snel gezellig. We hadden cadeautjes bij. Sascha was vrolijk. Hij was blij. We praatten over vroeger, over de toekomst en over zijn woorden: Not Today. Zijn vrouw en dochter zijn weer bij hem en er is een nieuwe dochter geboren. Er was geluk. Echt geluk.

Tot ik naar de andere kant van de kamer keek. Daar zat Alexander, de vader van Zhenya. Hij zei niets, maar je zag het. Niet omdat hij het Sascha niet gunde. Integendeel, als iemand hem dit geluk gunt, is hij het.

Maar zijn zoon is er niet meer. Geen toekomst. Geen plannen. Geen tweede kans.

En ineens voelde dat geluk anders. Zwaarder. Bijna pijnlijk. Omdat je ziet wat er nog wél is en tegelijkertijd wat er nooit meer terugkomt.

De pijn van geluk