Alyona en Zhenya
23 oktober 2025, de dag waarop wij onze dierbaarste vrienden verloren.
Ter nagedachtenis aan Alyona en Zhenya
23 oktober 2025, de dag waarop wij onze dierbaarste vrienden verloren.
Sommige mensen komen in je leven en laten een onuitwisbare indruk achter. Mensen met wie je zoveel meemaakt dat ze meer worden dan vrienden. Ze worden een stukje van je familie. Voor ons waren Alyona en Zhenya zulke mensen.
Op 23 oktober 2025 werden onze beste vrienden Alyona en Zhenya gedood bij een gerichte Russische droneaanval in Kramatorsk, Oekraïne. Zij waren twee jonge, bevlogen journalisten die hun leven riskeerden om de wereld te laten zien wat er werkelijk gebeurt in hun land.
Beste vrienden
Toen wij in Oekraïne begonnen met onze humanitaire hulpverlening, hadden we nooit kunnen vermoeden dat we zulke bijzondere mensen zouden ontmoeten. Wanneer wij in Oekraïne waren, werkten we bijna iedere dag samen. We reisden door het land, bezochten verwoeste steden en dorpen, spraken met slachtoffers van de oorlog en kwamen op plekken waar het soms levensgevaarlijk was.
We hebben samen ontzettend veel meegemaakt. Momenten van pure vreugde, maar ook situaties waarin we bang waren, verdriet hadden of ons machteloos voelden tegenover zoveel menselijk leed.
We hebben samen gelachen, samen gehuild en elkaar door moeilijke momenten heen geholpen. Juist door al die ervaringen groeide er een vriendschap die veel verder ging dan ons gezamenlijke werk. Alyona en Zhenya waren voor ons geen collega's die we af en toe tegenkwamen. We vormden samen een hecht team. Ze hoorden bij ons, en wij bij hen.
Zhenya, de man achter honderden van onze video's
Veel mensen die Franky en Coen volgen, kennen het werk van Zhenya zonder dat ze zich daarvan bewust zijn. In 2024 en 2025 werd ongeveer 90 procent van onze video's op sociale media door hem gefilmd en gemonteerd. Dat zijn honderden video's waarin jullie ons zien tijdens onze hulpverlening, ontmoetingen met Oekraïense burgers en bezoeken aan de frontgebieden. Maar achter die beelden stond bijna altijd Zhenya.
Met zijn camera legde hij vast wat wij meemaakten. Niet alleen de verschrikkingen van de oorlog, maar ook de kleine, mooie momenten. Een lach van een kind, een dankbare omhelzing, een bijzonder gesprek of een moment van hoop tussen alle ellende. Hij was een fantastische cameraman, maar bovenal een ontzettend fijn mens. Met zijn rustige uitstraling en zijn bijna eeuwige glimlach was hij iemand bij wie we ons altijd op ons gemak voelden. Het is een vreemde en pijnlijke gedachte dat we nog altijd zoveel beelden van hem hebben, maar nooit meer samen nieuwe beelden zullen maken.
Alyona, een bijzondere vrouw met een enorm hart
Alyona was een bevlogen journaliste. Dapper, scherp, betrokken en vastbesloten om de waarheid over de oorlog te vertellen. Maar haar betekenis voor ons ging veel verder dan haar journalistieke werk. Ze kende Oekraïne, kende de mensen en begreep als geen ander waar hulp het hardst nodig was. Ze hielp ons contacten leggen, verhalen begrijpen en mensen bereiken die anders misschien buiten beeld waren gebleven.
Ze was een onmisbare schakel in onze hulpverlening. Iemand op wie we altijd konden rekenen en die zich met hart en ziel inzette voor anderen. Alyona had een enorm hart. Achter de sterke journaliste zat een warme, lieve vrouw die diep begaan was met het lot van haar landgenoten. We missen haar betrokkenheid, haar persoonlijkheid, onze gesprekken en vooral de vanzelfsprekendheid waarmee ze er altijd was.
Ze gaven hun leven terwijl ze de waarheid vertelden
Alyona en Zhenya werkten voor de Oekraïense televisiezender Freedom TV. Terwijl veel mensen juist proberen weg te komen uit de gevaarlijkste gebieden, gingen zij erheen om verslag te doen van de oorlog.
Op 23 oktober 2025 kwam daar in Kramatorsk een verschrikkelijk einde aan. Een gerichte Russische droneaanval kostte hun beiden het leven. Het nieuws is voor ons nog steeds nauwelijks te bevatten. Vrienden met wie we zoveel gevaarlijke situaties hadden doorstaan, met wie we nog zoveel plannen hadden en met wie we zo ontzettend veel hadden gelachen, waren er ineens niet meer.
Later werden Alyona en Zhenya nogmaals postuum onderscheiden door de Oekraïense president Volodymyr Zelensky, als erkenning voor hun werk en hun inzet voor Oekraïne. Een indrukwekkend eerbetoon, maar geen enkele onderscheiding kan hun families en vrienden teruggeven wat hun is afgenomen.
Een vriendschap die niet eindigt
Soms zien we oude beelden terug en horen we hun stemmen. Dan lijkt het heel even alsof ze er nog gewoon zijn. We zien Zhenya met zijn camera, we zien Alyona lachen en we herinneren ons de gesprekken, de gezamenlijke reizen en de ontelbare momenten die voor ons zo vanzelfsprekend waren. En dan komt opnieuw het besef dat we dit nooit meer samen zullen meemaken.
We zouden zo graag nog één keer met hen aan tafel zitten, nog één keer samen lachen, nog één keer praten over onze plannen en nog één keer samen op pad gaan. Maar dat kan niet meer. Er wordt weleens gezegd dat de tijd alle wonden heelt. Wij weten inmiddels dat sommige wonden nooit helemaal zullen genezen.
Wat we wel kunnen doen, is hun herinnering levend houden. Blijven vertellen wie ze waren, wat ze voor ons hebben betekend en hoeveel goeds ze voor andere mensen hebben gedaan. En we zullen doorgaan met ons werk voor Oekraïne. Ook voor hen. Juist voor hen!
Onze herinneringen aan Alyona en Zhenya
In de video delen we beelden van de vele momenten die we samen hebben beleefd. Beelden die voor ons ontzettend kostbaar zijn geworden. Het is voor ons nog altijd onmogelijk om deze video te bekijken zonder tranen. De herinneringen zijn prachtig, maar het gemis is enorm.
Lieve Alyona en Zhenya,
Jullie waren onze vrienden. Onze familie in Oekraïne. Mensen die we vertrouwden, bewonderden en ontzettend liefhadden. Bedankt voor alles wat jullie voor ons, voor onze stichting en vooral voor de mensen in Oekraïne hebben betekend.
We missen jullie iedere keer als we terugkeren naar Oekraïne, iedere keer als we beelden terugzien en iedere keer als we iets meemaken waarvan we weten dat jullie erbij hadden moeten zijn. Jullie zijn er niet meer, maar jullie blijven voor altijd een deel van ons.
We zullen jullie nooit vergeten.
Franky en Coen