“Zijn jullie niet bang?” Wij zijn frietbakkers en vroeger was het spannendste in ons leven als we een keer de kibbeling te lang lieten doorbakken. Tot de oorlog in Oekraïne begon. Onze eerste rit richting de grens. De chaos in Polen. Duizenden vluchtelingen. Mensen die huilden. De eindeloze stroom verhalen die binnenkwam. Het was allemaal spannend. Het eerste luchtalarm vond ik zelfs eng. Maar ook dat wende. Waar ik eerst nog de schuilkelder in ging, deed ik dat later helemaal niet meer....

Ik hoor het regelmatig. “Mooie dikke BMW voor een vluchteling.” “Waarom zitten die jonge mannen hier eigenlijk?” En ik snap die reactie ergens best. Want als je op televisie alleen maar beelden ziet van kapotte flats, loopgraven, explosies en uitgeputte soldaten, dan voelt een jonge Oekraïense man in een dure auto ergens in Nederland tegenstrijdig. Maar mag ik u iets vragen? Heeft u zelf een zoon? Een broer? Een vriend? Iemand van begin twintig tot vijfendertig? En stel dat Nederland...

Het moet inmiddels meer dan drie jaar geleden zijn dat wij voor het eerst friet uitdeelden in Bucha. De mensen hadden letterlijk honger. De Russen hadden gruwelijk huisgehouden in de omgeving. Op grote schaal waren oorlogsmisdaden gepleegd en meer dan 500 burgers werden er geëxecuteerd. Maar de Russen waren verjaagd en de mensen probeerden hun gewone leven weer op te pakken. En wonderwel… dat lukte. Als je nu in Bucha komt, zie je bijna niets meer terug van de gruweldaden die daar zijn...